K5E

Op 14 mei capituleerde het Nederlandse leger buiten Zeeland. Alleen in Zeeland werd doorgevochten.

De geallieerde troepen trokken achteruit, richting Belgische kust. Er werd nog gedacht een verdedigingslinie aan de westzijde van het kanaal Gent – Terneuzen op te werpen.

Het strijdtoneel kwam nu richting Sluiskil.

De bevolking van Sluiskil werd op 19 mei gesommeerd hun woningen te verlaten.

Omdat de geallieerde militairen een vrij schootsveld wilden aan de oostzijde van het kanaal, werden daar op 21 mei alle huizen in brand gestoken. Vervolgens werden ook de spoorbrug en de verkeersbrug opgeblazen door Belgische militairen.












 

De afgebrande huizen aan de Oostkade


Let op de gashouders op de achtergrond.

Toen ook de bevolking aan de westzijde van Sluiskil weer terug keerde, werd ook daar een beestenbende aangetroffen. Vele woningen waren vernield door de explosies. Maar er waren ook huizen geplunderd en winkelvoorraden op straat gesmeten. Welk militair belang diende het om een dood varken achter te laten in een bed? Of alle stoelen met een bajonet te doorsteken? Dit is nooit begrepen in Sluiskil.

De terugtrekkende Franse en Belgische troepen hadden een spoor van vernieling getrokken door het

Zeeuws – Vlaamse land. Was het uit frustratie omdat het Nederlandse leger zo vlug had gecapituleerd?

De Duitse troepen overschreden op 23 mei in Sluiskil het kanaal Gent – Terneuzen. 


Sluiskil, rond 1941. Op wacht bij de vernielde bruggen.

Tot halverwege 1942, toen de verkeersbrug opgelapt was, kon men enkel met een roeiboot en later met een pontje het kanaal overgezet worden. Nadat de spoorbrug was hersteld, kon eind 1943 ook weer treinverkeer plaatsvinden.

De veerpont rond 1941


De veerpont in oktober 1944

Op 20 september 1944 werden beide bruggen opnieuw opgeblazen, ditmaal door de terugtrekkende Duitse troepen.

De verkeersbrug werd totaal vernield, opknappen was deze keer onmogelijk. De spoorbrug die enkel in het midden geknakt was, werd nu opgelapt tot een gecombineerde spoor- en verkeersbrug.

Eind 1947 kon deze brug pas in gebruik genomen worden.



Opgeblazen bruggen in mei 1940. Rechts voormalige brugwachterswoningen aan de Oostkade.


Vanaf dezelfde plaats gezien in 1944 


De opgeblazen bruggen in 1944

De veerpont op 13 maart 1945 – overtocht Wilhelmina

De Spoorwegmaatschappij Mechelen – Terneuzen, verkocht in 1948 het gedeelte spoorweg dat op Nederlands grondgebied lag, aan de Nederlandse Spoorwegen. Ook het gedeelte van de spoorweg Mechelen – Terneuzen op Nederlands grondgebied werd aan de Nederlandse Spoorwegen verkocht. 

In 1960 werd opnieuw met een verbreding van het kanaal Gent – Terneuzen begonnen. Hierdoor werd een groot gedeelte van Sluiskil afgebroken en verdween ook in 1968 de spoor- en verkeersbrug

uit het dorp. De spoordijk door Sluiskil werd afgegraven en op die plaats verscheen pas vele jaren later bebouwing. Ook de stations Sluiskil-brug en Sluiskil zijn nu enkel nog begrippen uit het verleden.

Een nieuwe brug, waar ook een spoorweg over loopt, werd net buiten Sluiskil gebouwd.


Het voormalige tracé van de spoorweg,  K = St. Antonius kerk,  Z = voormalig St. Elisabeth ziekenhuis


De spoorweg, voor de kanaalverbreding.


De spoordijk voor de afgraving, jaren 60 vorige eeuw


Ongeveer vanaf dezelde plaats, 30 januari 2006